Parijs 2015 en ik

The West won the world not by the superiority of its ideas or values or religion […] but rather by its superiority in applying organized violence. Westerners often forget this fact; non-Westerners never do.
Samuel P. Huntington, The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order
(ht Mohammed Boubkari/Sargasso)

Gisteravond, drie kwartier nadat het gebeurde, hoorde ik het bericht over de aanslagen in Parijs. Het was  direct duidelijk dat dit groter was dan wat zich tot nu toe in de context van terrorisme en de oorlogen in het Midden-Oosten had gemanifesteerd. De Islamitische Staat claimt de aanslagen en Hollande stelt dat het een oorlogsdaad is.

In een reactie stelde Sarkozy dat het : ‘niet meer kan zijn zoals het was, de oorlog moet een totale oorlog zijn‘. Zonder het concept totale oorlog in zijn historische context te zetten (WOII) is dat een uitspraak die, als ze waarheid gaat worden, grote consequenties zal hebben. Voor Europa, voor de haar samenstellende landen en voor individuen.

Door middel van mijn project Niet Naar Santiago heb ik o.a. geprobeerd de relatie tussen het Midden-Oosten en Europa in haar christelijk-islamitische context te plaatsen. Het heeft mij leren relativeren en het heeft mij in elk geval duidelijk gemaakt dat acties reacties hebben en dat claims van ‘gelijk hebben’ en ‘beter zijn dan de ander’ heel lang doorwerken. Een gevoerde oorlog, een geplunderde kolonie, een gedeporteerd volk. Het wordt niet vergeten, het wordt nooit vergeten. De invloed van het christelijke westen in het Midden-Oosten roept reactie op en blijkbaar tot een punt waar we onmogelijk NIET kunnen reageren. Maar reageren zonder kennis van de eigen rol in een conflict leidt tot escalatie.

En Frankrijk. Waarom Frankrijk? Waarom altijd Frankrijk?

Wellicht omdat Frankrijk een lange geschiedenis heeft als oudste dochter van de kerk. De Roomse kerk wel te verstaan. Frankrijk is vanaf Karel de Grote – Frankrijk was toch het kerngebied de Franken – de kern van het bolwerk van Europa. Frankrijk was gangmaker van de kruistochten (voor de kerk als supra-regering) en het heeft haar christelijke plicht uitgedragen naar de koloniën. Tot op de dag van vandaag heeft Frankrijk banden met het mediterrane gebied (het lijkt een dag na de aanslag een multinationaal terroristenteam geweest te zijn). Niet in het minst met Syrië. in Algerije zijn ze Frankrijk niet vergeten. De politiek van de christelijke landen van Europa heeft veel kwaad bloed gezet in de wereld. En Frankrijk heeft haar deel.

Het houdt nooit op.
Actie, reactie, tot in de eeuwen der eeuwen.

Het is duidelijk dat het Europa zoals 50 jaar geleden voorzien was, dat ik gevormd heb zien worden, dat mij mogelijk heeft gemaakt te leven zoals ik nu leef, averij heeft opgelopen. Het is de vraag welke toekomst er ligt. Europa is op dit moment geen eenheid, het zal het moeten worden, in korte tijd.

Het staat buiten mij, ik heb er geen invloed op.

Geef een reactie