De vijftigste: status en verder

Dit is het vijftigste blog hier en het is tijd om eens een balans op te maken over wat ik hier nu geschreven heb en hoe ik daar mee verder ga.

Hoewel deze site bestaat vanaf de uitgave van het boekje in oktober 2004, ben ik pas in 2014 naar aanleiding van ‘de tien jaar later’ stukjes gaan schrijven. Eerste wat korte gedachten en aanvullingen, wat relevant oud werk memorerend en later wat uitgebreidere aanvullingen, tot ik in 2016 daadwerkelijk begon te schrijven over de politiek van het Vaticaan, een stap die gezet werd naar aanleiding van o.a. de encycliek Laudato si’. Een uitbreiding en doorwerking van de idee van Niet Naar Santiago en Weer Terug.

Samenvatting van 50 blogs

Er waren een aantal korte stukjes over details van het katholieke geloof, die uiteindelijk leidden tot de wat uitgebreidere stukken over de positie van het Vaticaan in de katholieke wereld zelf  en over de positie van het Vaticaan in de globale wereld van de politiek.

Wat is nu eigenlijk de synthese van die stukjes? Is er een idee?

Om daar iets over te zeggen, roep ik eerst hier een lijstje van de belangrijkste gepubliceerde blogs in herinnering:

  1. Over de encycliek Laudato si’ (juni 2015).
  2. Over het Vaticaan en wetenschap (augustus 2015)
  3. Over de inconsistentie van het Roomse (oktober 2015)
  4. Over Het sterkste Bolwerk (november 2015)
  5. Over De Waarheid (november 2015)
  6. Over Onfeilbaarheid (januari 2016)
  7. Over Bevolkingspolitiek en de Roomse kerk (januari 2015)
  8. Over Kerkelijke macht en conservatisme (februari 2016)
  9. Over de Paus, complotten en Prediker (februari 2016)
  10. Bestaat Vaticaanse globale politiek (februari 2016)
  11. God’s Bankers – Een recensie (maart 2016)
  12. Over Toeval (april 2016)
  13. Over Collectief geheugenverlies en Hypatia (mei 2016)
  14. Over bewijsvoering (juni 2016)
  15. Over Fascisten en Katholieken (juni 2016)
  16. Over Antisemitisme en katholieken (juli 2016)
  17. Over de aanvang van de Albigenzer kruistocht (juli 2016)
  18. Nogmaals over katholiek antisemitisme (september 2016)
  19. Over het Vaticaan in de wereldpolitiek (september 2016)

Synthese

In ruim een jaar heb ik over een aantal onderwerpen geschreven, die ik van belang vond. Het bevestigt mij in de conclusie, dat de Roomse kerk een politiek systeem is, meer dan een geloofssysteem. Een politiek systeem dat zich bemoeit met de wereldpolitiek en op deze wijze, zich ook bemoeit met mensen, die geen katholiek zijn, die zelfs niet religieus zijn.

Religie heeft altijd invloed op mensen en dus op hun directe omgeving en dus ook op mensen, die die religie niet aanhangen of zelfs areligieus dan wel atheïst zijn. Maar politiek bedrijven is iets anders dan invloed hebben op een directe leefomgeving.

Primair politiek om het katholicisme te beschermen en te propageren, secundair – maar toch zeker van belang en invloedrijk – om afgeleide ideeën te implementeren en onwelgevallige politieke systemen tegen te werken en zo mogelijk te vernietigen.

Het Vaticaan is de juridische en de facto leider van de katholieken in de wereld. Haar diplomatieke status en contacten geven het Vaticaan een status die uniek is voor een religieus instituut en die haar invloed onvergelijkbaar groot maakt in vergelijk met die andere wereldreligies (zoals bv islam, boeddhisme, hindoeïsme enz…).

De gebieden waarop het Vaticaan openlijk invloed uitoefent zijn : familie, seksuele moraal en voortplanting. Maar die invloed is daar niet toe beperkt en de geschiedenis laat zien dat het Vaticaan zich in stilte altijd met de grote wereldpolitiek heeft bemoeid, met als recentste grote voorbeelden steun aan het fascisme en de val van het socialisme (via o.a. de rol de kerk en haar geld in Polen tijdens de jaren van Johannes Paulus II en de vakbond Solidariteit).

Die politiek wordt wel vorm gegeven door de persoon van de paus, maar is uiteindelijk systemisch, het is een paradigma. Onderzoek of Pius XII fascistisch was, is wellicht op zich nuttig, maar fascisme, antisemitisme, conservatisme en antivoorbehoedsmiddelen politiek zijn systemisch en geen persoonlijke grillen. Op eenzelfde manier systemisch als waarop de politiek van de VS, van China of van Rusland niet fundamenteel zal wijzigen bij de wisseling van de leider. Echte wisselingen van politieke paradigma’s hebben revoluties nodig. De Amerikaanse, Chinese, Russische of Franse revoluties waren zulke momenten. De Nederlandse revolutie, de 80-jarige oorlog, kan ook zo worden beschouwd.

Dat leidt tot de conclusie, dat het Vaticaan meer een politiek systeem is dan een religieus systeem. Religie is gereedschap, een ideologie, om de groep samen te houden en de macht achtergrondmassa te geven.

Het Vaticaan is een politiek systeem, dat de wereldpolitiek beïnvloed op een manier, die vaak als onwenselijk wordt beschouwd [1], dat discrimineert (sekse, ras), dat ondemocratisch is.

Een systeem dat uit is op de vernietiging van de democratie.

En verder

Ik stop even met schrijven. Deels omdat ik de afgelopen twee jaar even wil laten zakken, deels omdat ik even niet voldoende tijd heb, deels omdat ik een paar onderwerpen wat nader wil bekijken.

De invloed van het uitgangspunt, dat het Katholieke geloof de waarheid is en haar god de enige is, op de politieke positie van het Vaticaan naar andere religies en naar samenlevingen toe, is een zo’n onderwerp. En de islam is dan een van die andere religies waar het Vaticaan zich al sinds het ontstaan van de islam tegen verzet. Openlijk, met geweld en met oorlog.

De belangstelling voor het onderwerp van het Vaticaan als politieke entiteit, is niet zodanig dat het hier storm loopt maar volgen van het blog als je geïnteresseerd bent, kan nuttig zijn. Klaar is het hier zeker niet.


[1] Zie bv het verzet tegen de observer-status bij de VN. Een status die in 2004 werd herbevestigd door de VN. De herbevestiging neemt het verzet echter niet weg. Zie ook het artikel in The Economist uit 2007 (lees ook de links onderaan dat artikel).

Geef een reactie