Over de Verklaring van Parijs

Introductie

Willink - Spaans Kasteel

Willink – Spaans Kasteel (1939)

Op 7 oktober 2017 werd De Verklaring Van Parijs (The Paris Statement) gepubliceerd. Een hoogdravende titel voor een conservatief pamflet met ambitie. Een verklaring in de stijl van de preambule van de grondwet van de EU zoals die in 2003 werd gepubliceerd [1]. Een verklaring, die duidelijk claimt de waarheid te zijn, die het heeft over het valse Europa en het ware Europa en het christendom claimt als basis van het ware Europa.

[Afbeeldingen: http://www.carel-willink.nl/]

De betrokken landen

De geconstateerde ambitie wordt benadrukt door de simultane publicatie van vertalingen in de Europese talen Engels, Frans, Duits, Spaans, Italiaans, Tsjechisch, Pools en Hongaars.

Engels, Frans en Duits zijn de grote talen van de EU, die zijn dus niet te vermijden. Spaans en Italiaans zijn grote secundaire talen. En dan: Pools, Tsjechisch en Hongaars. Dat zijn de talen van het christelijk bolwerk aan de oostgrens van Europa. De landen waar men zich verzet tegen de EU zoals die bestaat. De landen die vanwege de immigratie werkelijk met de EU in de clinch liggen. Landen waar het katholieke nog inherent levend is of kort geleden nog was [2].

De ondertekening

Het stuk is ondertekend door negen mannen en één vrouw (gemiddelde leeftijd is 65,2 jaar), die door sommigen worden omschreven als notable philosophers. Dat lijkt toch wat overdreven, zelf typeren ze zich als wetenschappers en intellectuelen.

Wie zijn het eigenlijk? Laten we ze eens de revue passeren. Op alfabetische volgorde worden ze genoemd, er is geen echte initiatiefnemer genoemd en waar het initiatief vandaan komt wordt nergens duidelijk. Dat is jammer, maar daar kom ik hierna op terug want er is wel iets over te zeggen.

De hiernavolgende lijst geeft korte informatie uit de wikipedia (of een andere bron indien een wikipagina niet bestaat), waar nodig vertaald met Google Translate.

  1. Philippe Bénéton (Frankrijk, 1946, 71 jaar) Is een Frans politicoloog, die doceert aan de Universiteit van Rennes en aan het Institut catholique d’études supérieures (dat lid is van de Académie catholique de France. Hij doceert ook aan de Pauselijke Gregoriaanse Universiteit en de Marmara Universiteit in Istanbul.
  2. Rémi Brague (Frankrijk, 1947, 70 jaar) Is een essayist op hoofdzakelijk de onderwerpen van de Griekse filosofie en de middeleeuwse Joodse en Islamitische filosofie. Doceert Griekse, Romeinse en Arabische filosofie aan de Universiteit Pantheon-Sorbonne.
  3. Chantal Delsol (Frankrijk, 1947, 70 jaar) Is een liberaalconservatief filosofe, historica van politieke ideeën en (roman)schrijfster. Ze maakt geen geheim van haar katholieke overtuiging.
  4. Roman Joch (Tsjechië, 1971, 46 jaar) De jongste van de auteurs. Een Tsjechisch journalist, econoom en vertaler. Doceert economie en richt zich op het Amerikaans conservatisme. Referenties zijn alleen in het Tsjechisch gevonden, dat ik niet beheers. In die zin is hij wat duister.
  5. Lánczi András (Hongarije, 1956, 61 jaar) Is de leidende figuur van het neoconservatisme in Hongarije. Als adviseur van Viktor Orbán is hij een niet te negeren drijvende kracht in het katholieke conservatieve anti-EU bestuur van Hongarije.
  6. Ryszard Legutko (Polen, 1949, 68 jaar) Is filosoof en politicus, gespecialiseerd in klassieke filosofie en politieke theorie. Vertegenwoordiger in de senaat (2005) en minister van onderwijs (2007). Op dit moment zit hij in het Europees parlement voor PiS, de katholiek christelijke partij die Polen op dit moment regeert (en bruskeert).
  7. Roger Scruton (Verenigd Koninkrijk, 1944, 73 jaar) Is een veelschrijvende Britse conservatief filosoof, die duidelijke banden met het nieuwe extreem rechts heeft [3]. Uitvinder van het woord Oikofobie. De liefde van Scruton voor het rooms-katholieke wordt hier beschreven.
  8. Robert Spaemann (Duitsland, 1927, 90 jaar) Is de oudste in dit gezelschap maar wat mij betreft ook de meest bijzondere. Hij is een Rooms-katholiek filosoof, vooral op het onderwerp van de christelijke ethiek, maakt deel uit van de Schulerkreis van paus(-emeritus) Benedictus XVI en is een persoonlijke vriend van hem, wat hem direct in het conservatieve deel van de RK-kerk plaatst en vooral ook in verzet tegen paus Franciscus I, wat zich uit in verzet tegen de encycliek Amoris Laetitia (zie hier en hier). Opmerkelijk is, dat hiermee de conservatieve factie in het Vaticaan duidelijk actief deelneemt aan dit statement van politieke unificatie van het conservatisme in de EU.
  9. Bart Jan Spruyt (Nederland, 1964, 53 jaar) Is een Nederlands protestants conservatief. Universitair docent aan de Vrije Universiteit van Amsterdam en doceert kerkgeschiedenis. Spruyt is een van de aartsvaders van het nieuwe conservatisme in Nederland, voorzitter van de Burke Stichting. bv De Groene of dit goed gedocumenteerde stuk van Maria Trepp over conservatisme. Zie ook dit artikel op Tegenwicht. Zijn persoonlijke pagina van de universiteit maakt ons niets wijzer.
  10. Matthias Storme (België, 1959, 58 jaar) Is hoogleraar aan de KU te Leuven in handelsrecht. Jurist en conservatief [4]. Lid van het Nieuw-Vlaamse Alliantie, een conservatief-liberale partij, die staat voor Vlaamse onafhankelijkheid.

Opmerkelijk is, dat de Nederlandse vertaling van de Verklaring van Parijs een medeondertekening kent, door merendeels Vlaamse Nationalisten [5], ik ga er hier niet verder op in. Storme zal daar wel de hand in hebben gehad. Deze medeondertekening ontbreekt bij de andere vertalingen. Storme is ook verantwoordelijk voor de Nederlandse vertaling.

Citaten met wat commentaar

Men schrijft:

Europa is een zaak van gedeelde geschiedenis, hoop en liefde, van vertrouwde manieren van leven, van schitterende prestaties en van bittere mislukkingen, van inspirerende ervaringen van verzoening en de belofte van een gemeenschappelijke toekomst. Ook de gewone landschappen, steden, gebouwen en gebeurtenissen van Europa zijn geladen met een unieke betekenis – voor ons, niet voor anderen [accentuering van mij].

Migratie ligt ten grondslag aan de verklaring. Weerstand tegen de migratie.

Dit citaat, in al haar wollige, poëtische en foute schildering, geeft in essentie weer waar de hele verklaring mank gaat: men wijst een ideaal toe aan de successen en mislukkingen, aan fysieke objecten. En dat ideaal, dat is alleen voor ons. Dit statement is antimigratie optima forma.

Het feit dat dit statement in artikel 1 staat, wijst op de basis, het gedeelde sentiment van de auteurs : WIJ zijn Europa, iedereen die er bij komt is dat niet en is ook niet welkom. Men negeert, dat het artikel zelf, vanuit de geschiedenis, een beweging beschrijft van positieve en negatieve aspecten. En wat men verzwijgt, is dat het verleden van Europa, voor en na de Romeinse tijd, een komen en gaan van volken is geweest. Met strijd en zonder strijd.

Men schrijft:

Dit is het echte Europa, onze dierbare en onvervangbare beschaving en cultuur.

In al zijn rijkdom en grootheid wordt Europa bedreigd door een misplaatst idee van zichzelf. Dit ‘valse’ Europa ziet zichzelf als de vervulling van onze beschaving, maar is in werkelijkheid een onteigening ervan.

Anders gezegd: er is een waar (echt) Europa en een vals Europa en de auteurs maken het onderscheid, zij claimen voor zichzelf de waarheid op een bijna religieuze manier. Men negeert, dat die geschiedenis is gevormd in een proces dat migraties, conflicten, ellende en manipulaties heeft gekend, die niet van buiten kwamen maar vanuit zichzelf. Ik wijs bijvoorbeeld op het Frans – Duitse conflict dat eeuwenlang de gewelddadige dynamiek van de kern van Europa heeft bepaald langs de lijnen van de Rooms-katholieke kerk en haar protestantse oppositie.

Er is dus een Waar Europa, zo wordt geclaimd.
Er is een Waar Geloof zo hoor ik echoën vanuit de conservatieve Roomse Kerk.

Men schrijft:

Europeanen hebben in het verleden herhaaldelijk gevochten om ons politieke bestel open te stellen voor een steeds groter deel van het volk, en we zijn terecht trots op deze geschiedenis. Daarbij, en zelfs in geval van rebellie, bleef het uitgangspunt echter dat de tradities van de volkeren van Europa, zelfs in hun onrechtvaardigheden en gebreken, wel onze tradities zijn.

Men negeert het gegeven dat onze tradities niet uitsluitend ÓNZE tradities zijn. Alle invloeden die Europa hebben gevormd, zijn deel van een proces dat gekenmerkt wordt door migratie, inmenging en inbreng van mensen en volken, die niet Europees waren.

Men negeert bv. de joodse geschiedenis en men wil vaak spreken over joods-christelijke cultuur of beschaving.  Joods is een voorbeeld van Europees, wat nooit Europees werd. Vervolging is Europees. Vernietiging is Europees. De ideeën eigenen we ons toe zonder de oorsprong te waarderen of zelfs te refereren. Maakt dat Europa?

Malgré une hostilité le plus souvent très vive des Français à l’égard des musulmans, la France a fait du Moyen Age à nos jours des emprunts culturels et humains à l’islam qui ont enrichi et continuent d’enrichir sa vie sociale et intellectuelle.

Jacques Le Goff, 2007, Préface, dans Histoire de l’islam et des musulmans en France, paru Albin Michel, 2007, p.13, Ouvrage collectif.

Men schrijft:

Het ware Europa is een gemeenschap van naties. We hebben onze eigen talen, tradities en grenzen. En toch hebben we altijd de onderlinge verwantschap erkend, zelfs wanneer we in strijd waren – of in oorlog. Deze eenheid-in-verscheidenheid lijkt ons natuurlijk.

Ik interpreteer dit, dat de situatie van bijna continue oorlog, die Europa sinds de Romeinen heeft gekend, als natuurlijk en als positief wordt beoordeeld. Onderlinge verwantschap in oorlog. Broederoorlog als natuurlijke situatie voor het ware Europa.

En los daarvan, men claimt dat het ware Europa een gemeenschap van naties is. Als ik dat goed interpreteer, is men dus voor een Europa van culturele entiteiten als bestuurlijke eenheid. De eigen talen, tradities en grenzen als afbakening. Dat zal lastig worden. Ik werk het hier verder niet uit, maar ik denk dat het migratie-, het vluchtelingen- en het vreemdelingen-probleem in het ware Europa groter zal zijn dan ooit.

Men schrijft:

Het ware Europa is getekend door het Christendom. Het universele geestelijke rijk van de Kerk bracht Europa culturele eenheid, maar deed dit zonder een politiek imperium te vestigen.

Aha. De merendeels katholieke auteurs – een enkeling is protestant – komen uit de kast. Het doet pijn, dat het christendom als basis van Europa, in 2003 de grondwet niet heeft gehaald. Ik zou die referentie persoonlijk ook niet willen, maar beperk me hier tot de volgende opmerkingen:

  1. De Roomse Kerk (want die kerk bedoelt men) bracht geen universeel geestelijk rijk. Ik heb in het verleden vaak gewezen op de ketterbestrijding, waar de Europese geschiedenis zo rijk aan is. De ketters en de continue aanwezigheid daarvan, sinds het ontstaan van de Roomse Kerk, wijst juist op een grote heterogeniteit. Het is die heterogeniteit, die door de Roomse Kerk – en dus Europa – te vuur en te zwaard is bestreden. Het is dwang en onderdrukking. Is dat het universele rijk van het ware Europa?
  2. De Roomse Kerk (want die kerk bedoelt men nog steeds als men het heeft over het universele, alle andere kerken zijn ketters als bedoeld in 1), heeft wel degelijk geacteerd als politiek imperium. Weliswaar met seculiere heersers als intermediair en niet formeel, maar wel degelijk als een grootmacht. Jaqcues le Goff schrijft in zijn boek La civilisation de l’Occident Médiéval, dat de kerk zich tussen de elfde en de dertiende eeuw ontplooide als een totalitaire instelling, die erin slaagde de samenleving te beheersen.

L’histoire proprement dite ou générale a été coupée de l’histoire de l’art et de l’archéologie, de l’histoire de la littérature, de l’histoire du droit. Or aucune société, aucune civilisation n’a peut-être eu plus fortement la passion de la globalité, du tout. Le Moyen Age a été, pour le meilleur et pour le pire, totalitaire. Reconnaître son unité, c’est d’abord lui restituer sa globalité. [mijn accentuering]

Jacques Le Goff, 1964, Introduction, dans La civilisation de l’Occident médiéval, paru 2004.

Men schrijft:

Het echte Europa is in gevaar. De grote verworvenheden van onze beschaving, de volkssoevereiniteit, het verzet tegen imperialisme, het ware kosmopolitisme dat in staat is tot broederschap tussen burgers, de christelijke erfenis van een humaan en waardig leven, een levende verhouding met het klassieke erfgoed, dat alles erodeert en glijdt weg. Terwijl de beschermheren van het valse Europa hun vals Christendom in termen van universele mensenrechten construeren, verliezen wij ons thuis.

Ik moet eerlijk zeggen, dat in bovenstaande, de laatste zin dusdanige onzin is, dat ik niet meer weet hoe ik dit in kort bestek moet weerleggen. Ik doe dat dus ook niet en beperk me. Al die eigenschappen, die grote verworvenheden, zijn toch vooral het resultaat zijn van de jaren na WO II, van het z.g. valse Europa dus, als resultaat van een historisch proces, dat zeker 20 eeuwen heeft geduurd.

Mensenrechten als vals christendom binnen de valse EU, dat wil zeggen binnen de huidige EU. Het is een geforceerde – ik zou bijna zeggen ‘valse’ – constructie binnen de Verklaring van Parijs, om aan de huidige EU een valsheid toe te kunnen schrijven. De ware EU daarentegen zou uit natiestaten bestaan – een soort thuislanden van stammen dus – waar een waar christendom als religie zou bestaan, die het verbindende principe zou vormen tussen die stammen. Ik krijg met de beste wil van de wereld, die regressie naar de hoge middeleeuwen niet in beeld.

Tussenconclusie

Er is vrijwel geen beginnen aan dit stuk op detail te weerleggen en ik ga er dus ook niet aan beginnen. De uitgangspunten zijn fout, men gebruikt geschiedenis verkeerd, men negeert geschiedenis, men doet zich tegoed aan drogredenen. Dit is geen filosofie, dit is incompetent politiek wensdenken. Dit is het negeren en het opzettelijk destructief benaderen van een succesvolle periode van Europa.

Er is geen waar Europa. Het is een idee-fixe.

Naar de redenen kan men gissen, maar politiek wordt bedreven om belangen te behartigen en/of om macht te verwerven en dat is dus waarschijnlijk wat hier aan ten grondslag ligt.

Men beschouwt de folkloristische volken en definieert die, egoïstisch, als de eigenaren van het ware Europa, alle anderen als vreemdelingen degraderend tot ongewenst.

Het katholieke kenmerk

Er is een opvallend kenmerk van de Verklaring van Parijs. De meeste auteurs zijn katholiek en hebben een sterke binding met de Roomse Kerk of de christelijke theologie. Er wordt benadrukt, dat het christendom de (culturele) basis is van Europa. Dat is een aspect, dat al in 2003 bij het schrijven van de preambule voor de grondwet van Europa, tot conflicten leidde en uiteindelijk werd dat toen niet opgeschreven. Nu wel, in deze metabeschrijving van wat Europa zou zijn.

Maar na het overlijden van paus Johannes Paulus II (JPII), die in 2003 de scepter nog zwaaide, kwam Benedictus XVI (BXVI). Een conservatieve paus, die met name aandacht had voor de zuiverheid van de leer. Zonder in details te treden – dit is geen theologisch blog – bleek hij weerstand te geven en in 2013 trad Benedictus XVI af. Geen unicum, wel een zeldzaamheid. De opgegeven reden (gezondheid) wordt over het algemeen niet geloofd, maar de diepere werking van dit aftreden is niet echt duidelijk. Hij werd opgevolgd door Franciscus I (F1), een Argentijnse paus met een duidelijk progressieve insteek.

Onder Fransciscus I wordt een scheiding der geesten in de Roomse kerk duidelijk. Een scheiding tussen conservatieven (JPII, BXVI) en progressieven (F1). Een scheiding die zich openbaart op de gebieden van : 1) acceptatie van de LGBT-gemeenschap, 2) de liturgie, 3) het milieu, 4) de vluchtelingen, 5) de armoede bestrijding en 6) de financiële ongelijkheid. Franciscus I heeft twee stof opwaaiende stukken doen verschijnen: Amoris Laetitia (Over vreugde van de liefde ,een post-synodaal schrijven; dossier KerkNet) en Laudato si’ (over onze verantwoordelijkheid voor de schepping [6]).

Op de genoemde gebieden kun je de verschillen samenvatten als volgt (ik ga wat kort door de bocht):

  1. De progressieven steunen de LGBT gemeenschap, de conservatieven willen er niets van weten;
  2. De progressieven staan achter het Vaticaan II in de liturgische hervorming, de conservatieven willen terug naar een pre-Vaticaan II situatie (SSPX, de tridentijnse mis);
  3. De progressieven willen meer inzet voor het milieu en het klimaat, de conservatieven negeren die problematiek liever;
  4. De progressieven steunen de menselijke omgang en opvang van de vluchtelingenproblematiek [7], de conservatieven wensen vluchtelingen te weigeren en dus de problemen elders in de wereld te leggen;
  5. De progressieven willen armoede bestrijden en financiële ongelijkheid verminderen, de conservatieven willen dat niet.

Aanvullend – en o.a. in relatie met punt 1 – heeft Amoris Laetitia geleid tot een Dubia waarop Franciscus I heeft geweigerd te antwoorden.

De verbinding tussen seculier conservatief en religieus conservatief heb ik besproken in relatie met Burke, Bannon, Trump en Franciscus en ben daar later nog een paar keer op terug gekomen. De respons op de situatie in de VS vanuit het Vaticaan kwam o.a. met Evangelisch fundamentalisme en katholiek integralisme: een verrassende oecumene. Meer recent stelde Spadaro ook: Francis’s view of engaging the world does not align with the “so-called ‘Benedict Option.’”

Er is in het Vaticaan een openlijke strijd gaande tussen conservatieven en progressieven.

Conclusie

De groep, die de Verklaring van Parijs heeft ondertekend, sluit aan bij de hierboven beschreven katholieke conservatieve positie. Sterker, allemaal hebben ze een sterk religieuze binding en de meesten zijn katholiek [8]. De aanwezigheid van Robert Spaemann, vriend en adviseur van Benedictus XVI, accentueert het katholieke aspect van de conservatieve groep. Zijn reputatie legt gewicht in de schaal.

Franciscus I wordt door sommigen gezien als ketter [9] en anderen zien hem als anti-paus. De

Willink - Evenwicht der krachten

Willink – Evenwicht der krachten (1964)

hoeveelheid conservatief katholieke websites is enorm [10] en een indicatie van de conservatieve stroming binnen de Roomse Kerk. From Rome is een conservatief blog en heeft een special over Team Bergoglio. Zelden heb ik, in de moderne tijd, een paus zo negatief benaderd zien worden door conservatieve katholieken, als Franciscus I. [edit 27 oktober 2017: Lees ook dit stuk uit de TheGuardian: The War against Pope Francis.]

Ik typeer de Verklaring van Parijs als een samenwerking tussen de verschillende soorten conservatieven en de conservatieve factie in het Vaticaan. Het is vooral katholiek conservatisme dat we lezen. Elke auteur dient zijn eigen doel, maar wat vooral opvalt, is de omschrijving van de rooms-katholieke conservatieve wensen. In die zin is het een stuk, dat geïnterpreteerd kan worden – en wellicht moet worden – als de natte droom van de Vaticaanse conservatieven.

Merk op, dat de rol van Benedictus XVI kerkwettelijk onduidelijk, maar wel degelijk aanwezig en van belang, is. Een goed stuk hierover is te lezen in de Commonweal: The New Art of Pope-Watching. Op dit stuk kom ik later in een ander blog wellicht nog terug.

Emeritus paus Benedictus XVI is een politieke factor van betekenis. De relatie van Benedictus XVI met Spaemann, is die van oude vrienden en het is vrijwel ondenkbaar, dat ze geen contact met elkaar hebben over publicatie van documenten van betekenis [11]. Hoewel onbewezen dat Benedictus XVI direct betrokken was bij de creatie van de Verklaring van Parijs, is voor mij duidelijk, dat hij er van geweten moet hebben en het niet heeft afgeraden (in welk geval Spaemann zeker niet had getekend).

Er wordt gezaagd aan de poten van de stoel van Franciscus I en dit stuk is een van de zagen.
Met, naar mijn mening, de steun van Benedictus XVI.

Het Initiatief

Waar het initiatief ligt voor de Verklaring van Parijs is moeilijk in te schatten. Ik geeft twee mogelijkheden.

  1. Vanwege de hierboven staande conclusie zou mij niet verbazen, als het initiatief van de Verklaring van Parijs uit de conservatief Vaticaanse hoek komt, uit de kringen van Benedictus XVI, uit verzet tegen Franciscus I, dat evident aanwezig is.
  2. Het eigendom van het domein ‘ thetrueeurope.eu’ staat op naam van een privépersoon, die niet zomaar te achterhalen is in verband met privacy, maar de contact-email is europe@firstthings.com. De site van firstthings.com is een rechts-conservatieve Amerikaanse christelijke site. Zie de About (h/t Ikje Ergens).

Ook  een combinatie van een en twee is mogelijk, het katholieke cq christelijke netwerk is enorm en men zal elkaar zeker steun verlenen. De recensie van de Verklaring van Parijs op Firstthings besluit met het volgende:

Augustine knew that false loves give way only to true loves. Perhaps we need to return to the democratic faith of our fathers. But if the faux Christendom of democracy and human rights is as dangerous as the signers of the Paris Statement suggest, we will need more than local patriotism and recollection of Christian roots to get beyond it. Only an authentic Christendom can overcome a counterfeit. Only humane integralism can supplant integral humanism. Our choice is between an anonymous Christendom and one that looks to the body of Christ.

De ene hand wast de andere. Het integralisme (integrism, intégrisme), kijken naar ‘body of Christ‘, veel conservatief katholieker ga je het niet krijgen. Voor mij is duidelijk dat het initiatief van de Verklaring van Parijs in de conservatief katholieke hoek ligt.

In mijn blog Fascisten en Katholieken schreef ik:

Pius IX, geeft alle maatschappijkritiek een systeem door alle fouten te benoemen en samen te vatten in de Syllabus van fouten en ze te veroordelen in de encycliek Quanta Cura.

[…]
De kerk heeft, vanaf de tweede helft van de 19e eeuw bewust en volledig, zich verzet tegen alle vrijheden en verworvenheden van na en door de Franse Revolutie. Eerst alleen theoretisch, met encyclieken en brieven, maar aan het eind van de 19e eeuw is er daadwerkelijk verzet ontstaan. De Kerk heeft dat verzet propagandistisch en theoretisch op gang gebracht en daadwerkelijk ondersteund door haar goedkeuring er aan te geven (Pius X).

Het is die encycliek, met de syllabus van fouten, die voor de conservatieven nog steeds functioneert als een soort handboek met checklist.  Conservatief Rooms katholiek gebruikt, of is, politiek rechts en omgekeerd. Het is nooit anders geweest. En in dit gedachtegoed ligt ook de hele extreemrechtse wereld open als hulpmiddelen en breekijzers.

Besluit

Ik kan me niet voorstellen, dat maatschappelijk verantwoordelijke conservatieven van de EU zich met de Verklaring van Parijs willen identificeren. Het gaat te ver voorbij aan de staande EU, aan alle verworvenheden van de afgelopen zeventig jaar, zelfs met de bewering, dat niet alles uit die periode slecht is, in ogenschouw genomen.

Het gaat te ver voorbij aan de rationele basis van de EU, het wil teveel terug naar een religieuze, (Rooms)katholieke, feodale wereld. Het is verleidelijk de connectie met het Amerikaanse religieus conservatisme te maken [12]. Het wordt tijd om de geldstromen in die context in kaart te brengen.

De Verklaring van Parijs  is vooral een emotioneel stuk met religieus romantische inslag over een voorbij verleden.  De Verklaring  van Parijs is een projectie van een gedroomd, reeds lang ondergegaan, Arcadië. Een Arcadië gevuld met tegenstrijdigheden, conflicten, geweld.

Een weerspiegeling van een enge trek van de tijdgeest.


[1] Een preambule, waar na heftige discussies uiteindelijk niet in verwezen mocht worden naar een christelijke basis van de EU. De tekst van de preambule en de grondwet uit 2003 kunt u hier lezen (pdf).

[2] In Polen was in 2002, 89,8% Rooms-katholiek. In Hongarije was in 2001, 52% katholiek. In Tsjechië was in 1950, 76% Rooms-katholiek, in 2011 zei 10,3% katholiek te zijn. Voor de overige landen zie hier.

[3] Zie o.a. Ikje Ergens, voetnoot [1], over Scruton. Toch getypeerd als reactionair en duidelijk zeer gewaardeerd door (extreem) rechts.

[4] Storme heeft eens opgeroepen op Vlaams Blok te stemmen uit protest tegen de gerechtelijke veroordeling van Vlaams Blok wegens racisme.

[5] Amanda Kluveld, Annelies Wylleman, Eric Ponette, Frans Crols, Jean-Pierre Rondas, Wim Decock, Frank Fleerackers, Jacques Claes, Stephan Claes, Diederik Boomsma.

[6] Ik schreef daar twee keer met grote twijfel over, ik ben nog niet helemaal bijgedraaid maar ben wel zo ver, dat ik de integriteit van Franciscus I niet meer in twijfel trek. Of zijn inhoud, zijn invloed, duurzaam zal zijn weten we pas over honderd jaar. Duidelijk is, dat hij zich meer zorgen maakt over de schepping dan zijn voorgangers.

[7] Zie bv: rkdocumenten.nl

[8] Het protestantisme is niet Rooms, maar wel katholiek.

[9] Voor meer verwijzingen over dit onderwerp zie hier, hier, hierhier, hier, hier en hier.

[10] Zie bv: The Deus Ex Machina Blog, From Rome, OnePeterFive, The American Catholic, Ordo Militaris

[11] Met name de Italiaanse pers en blogosfeer betrekt de zienswijze van Spaemann direct op Benedictus XVI in de context van hun persoonlijke vriendschap (die tot op de dag van vandaag voortduurt).

[12] Zie de link met Firstthings als hierboven beschreven maar zeker ook met Dignitatis Humanae Institute en Bannon als eerder beschreven. Dignitatis Humanae Institute is overigens een van oorsprong Europees instituut, dat duidelijk invloed in de EU zoekt.

Geef een reactie