Over continuïteit

Onlangs – in het februari nummer van 2018, op het web begin januari – verscheen in FirstThings een stuk van Romanus Cessario over de ontvoering van Edgardo Mortara. Een stuk waarin Pius IX en de ontvoering van Mortara worden verdedigd.

De uitgever zag de bui al hangen en verdedigde op zijn beurt de publicatie van het stuk.  Dat dreef Massimo Faggioli tot een analyse, die duidelijk maakt dat het Amerikaanse katholicisme van vandaag continuïteit van het katholicisme ziet als de voortzetting van de tradities van voor  het Tweede Vaticaans Concilie (Vaticaan II) en de interpretaties, hermeneutiek en het magisterium van na Vaticaan II ziet als onware leer (‘not authentic Catholic teaching‘).

Ik geef enkele citaten uit Faggioli’s artikel:

From my point of view as a historian and theologian focusing on the past century, there is a big problem in terms of how to understand tradition. The original sin of the post-Vatican II era is that Catholic liberal-progressive theologians in the U.S. largely consigned Catholic tradition to a past that is forever past. This opened the way for conservative-traditionalist theologians to, if you will, “kidnap” the tradition, re-baptizing it in an anti-historical, anti-liberal fashion, with the language growing ever more extremist as time has passed.

en

The delegitimization of the event of Vatican II has been followed by delegitimization of the documents of Vatican II. The Cessario article illustrates the theological cul-de-sac into which these traditionalists have put themselves. It’s hard to be for the religious liberty of Dignitatis humanae while also believing that Pius IX was right in the Mortara case;

[…]

In American Catholicism especially, there’s a sizable split between continuity and discontinuity: “Catholic orthodox conservatives” are for absolute continuity, while “Catholic liberal progressives” are for discontinuity. Cessario’s First Things article is an example of the extremism on the side of continuity: it ignores completely the development of Catholic teaching on Jews and Judaism, on religious liberty, and on the freedom of conscience approved by Vatican II, confirmed and repeated by all the popes of the post-Vatican II period. It assumes that the Catholic magisterial tradition that followed and changed nineteenth-century Catholicism is not authentic Catholic teaching. (mijn accentuering)

Om af te sluiten met:

A serious defense of the theological turn to history and a renewed attention to tradition are not just speculative intellectual tasks for American Catholicism. “Continuity alone” has echoes of “Scripture alone,” and “continuity alone” cannot help us make sense of the current official teaching of the Catholic Church on Judaism, slavery, religious liberty, democracy, human rights, and other issues. There is also a political aspect: over the last fifty years we have seen how rejection of Vatican II has always been part of the resurgence of fascist political cultures among right-wing Catholics in Europe and in Latin America. Of course, not all critiques of Vatican II breed fascism, but it seems that Catholics who hold authoritarian political and social positions tend to dismiss Vatican II precisely because of its discontinuities with the recent past.

De discussie en het onderwerp zijn zo complex, dat ik denk dat het beter is de artikelen zelf, dan een samenvatting van mij te lezen. De drie artikelen zijn relatief kort en helder geschreven. Indien u geïnteresseerd bent zou u ze zeker alle drie moeten lezen maar in elk geval dat van Faggioli. Het maakt duidelijk dat het Vaticaan II en het daaruit ontwikkelde magisterium, niet iedereen heeft bereikt met enorme sociale consequenties.

Veel katholieken zijn – daartoe vaak ook bewust gemanipuleerd denk ikzelf – blijven hangen in de dodelijke lethargie van Quanta Cura en de Syllabus van Fouten en gerelateerde encyclieken. Ik heb het al vaker hier geschreven.

Het is de continuering van de traditie zonder interpretatie en hermeneutiek. Een procedurele continuïteit. De kerkwet boven het magisterium plaatsen. En dat leidt uiteindelijk tot conservatisme en in extreme vorm tot fascisme of erger.

De continuïteit moet liggen in de acceptatie van continuïteit van de leer en dus ook die van Vaticaan II en later. Dat kan discontinuïteit van de praktijk met zich meebrengen.

De drie artikelen werpen meer licht op de achterliggende mechanisme en theologie dan ik waarschijnlijk ooit zou kunnen weergeven in de mij gegeven tijd en achtergrondkennis. Ik geef ze hieronder weer.

  1. Non Possumus, Romanus Cessario, O.P.; FirstThings, February 2018 (gedrukte editie)
  2. Judaism, Christianity, and First Things, R. Reno ; FirstThings (Website), 12 januari 2018
  3. Obsessed with Continuity – What an Essay on the Mortara Kidnapping Confirms, Massimo Faggioli; Commonweal Magazine, 20 januari 2018.

De tijd staat niet stil, het magisterium ook niet.

Ik benader op dit blog de katholieke politiek als een gevaarlijke politiek, die altijd de conservatieve kant zoekt en een scheve verhouding, een onbalans in de seculiere maatschappij brengt. Vooral in de VS is dat op dit moment aan de hand, maar ook in Europa neemt de invloed van het katholiek geïnspireerde conservatisme toe.

Ik heb geen reden om mijn grondhouding te wijzigen, maar auteurs als Faggioli stemmen mij wel hoopvol en dragen bij aan het begrip van het draaiende mechanisme.

Een gedachte over “Over continuïteit

  1. HansR Bericht auteur

    Merk overigens op, dat integralisme zo een praktische continuïteit eist. The Josias is een blog dat integralisme daadwerkelijk nastreeft:

    Since man has both a temporal and an eternal end we hold that he ought to be ruled by two powers: a temporal power and a spiritual power. And since man’s temporal end is subordinated to his eternal end the temporal power must be subordinated to the spiritual power. This view of politics may by called “Catholic Integralism,” and “Gelasian Dyarchism.”

    The Josias herdacht in 2015 de executie van Lodewijk XVI met een vertaling van een speech van Pius VI naar aanleiding van die executie: Quare Lacrymae.

    Om het punt van Faggioli te begrijpen is het de moeite waard eens nader te kijken naar ‘The Josias‘.

Geef een reactie