Tagarchief: paus

La Chanson de la Croisade Albigeoise

La Chanson de la Croisade Albigeoise [1] is een gedicht, geschreven in het Occitaans tussen 1208 en 1219. Het is het enige contemporaine verslag van de Albigenzer kruistocht, waarvan ik de aanvang al eerder besprak. Het oorspronkelijke manuscript is aanwezig in de Bibliotheque nationale de France en de publicatiegeschiedenis is weergegeven in de Franse Wikipedia.

Het oorspronkelijke werk kent geen titel en wordt slechts aangeduid als cansos-canso (hier het Engelse lemma).  Dit geeft aan, dat het een weergave van de gebeurtenissen is, in de traditie van de troubadours van de 12e eeuw. Een traditie, die begin 13e eeuw, na het overlijden van Aliénor d’Aquitaine in 1204 begon te verdwijnen [2]. In die zin is deze canso dan ook een zwanenzang van deze traditie. Lees verder

Over de aanvang van een kruistocht

Op 15 januari 1208 wordt Pierre de Castelnau, legaat van paus Innocentius III, vermoord.

Innocentius III regeerde met stevige hand over de katholieke kerk en had de positie ingenomen, dat de paus de suprematie had over ALLES wat er gebeurde in de katholieke wereld. In die context werd ook gestreefd naar een verwijdering van ketterse leren, al vanaf de aanvang van zijn pontificaat. Afwijkingen werden bestreden. Zo ook in het gebied van de graaf van Toulouse Raymond VI.

Lees verder

Fascisten en Katholieken

Rond de Eeuwwisseling

L.M.H.Joosten  schrijft in de heruitgave uit 1982 van zijn proefschrift Katholieken en Fascisme [1] in Nederland [2] :

De studie was oorspronkelijk opgezet om de vraag te beantwoorden, of mijnleermeester L.J. Rogier gelijk had met zijn stelling, dat er verwantschap bestaat tussen het verschijnsel integralisme in de katholieke kerk en het latere fascisme.

[…]

Op de links gerichte revolutionaire stromingen, die zich direct na de eerste wereldoorlog in verscheidene landen van Europa voordeden, volgde in het begin van de jaren twintig een rechtse reactie, die zich keerde tegen de democratie. Deze beweging kreeg in de loop der jaren en in de onderscheiden landen verschillende namen, zoals herstelbeweging, revolutie van rechts, action française, falangisme en fascisme, maar alle waren naar de geest verwant. Verscheiden auteurs hebben gewezen op zekere affiniteit tussen het fascisme en het in het begin van deze eeuw in de katholieke kerk opgekomen integralisme.

Joosten wijst naar het integralisme (integrism, intégrisme) en heeft het over verwantschap en affiniteit met fascisme [3].

Integralisme is zonder enige twijfel een beweging geweest, die in handelen het opkomend fascisme heeft gesteund. Met name in de periode van Pius X (paus van 1903 – 1914) werd daadwerkelijk (politiek) actie gevoerd dwz dat de samenleving merkte dat de Rooms-Katholieke Kerk zich verzette tegen de moderne ideeën (het modernisme).

Lees verder

De Paus, complotten en Prediker

Over het Vaticaan, democratie en complotten. Over transparantie.

Onlangs reageerde ik bij een blog op een stuk van het Montesquieu Instituut over de Poolse politiek mbt Europa : PiS wil na Polen ook Europa ombouwen van Malgorzata Bos-Karczewska (Hier het stuk op de site van het Montesquieu Instituut).

Ik merkte daar met een korte argumentatie op:

[…]dan denk ik: invloed van het Vaticaan. Ik mis dat altijd in de analyses.

Lees verder

Bevolkingspolitiek en de Roomse Kerk

 

Dit stuk is geschreven met dank aan su, reageerder bij Sargasso, die in een reactie op een stuk van mij de link naar NSSM 200 gaf. In 2007, dat wel… zo lang duurt het soms.

In 1996 werd een boek gepubliceerd over het falen van de bevolkingspolitiek van de VS: The Life and Death of NSSM 200 (TLDN). Begin jaren 70 had Richard Nixon een studie uit laten voeren (NSSM staat voor National Security Study Memorandum) naar de gevolgen van de bevolkingsgroei. De gevolgen werden ingeschat als zeer serieus. In Hoofdstuk 1 zet Nixon de toon:

Lees verder

Over Onfeilbaarheid

De onfeilbaarheid van de paus is een logisch vervolg van de geschiedenis van de katholieke kerk. Na de chaos van de Franse revolutie moest het instituut zich herijken in de nieuwe sociale orde.

Een gevolg van de aanpassingen in de 19e en 20e eeuw is vooral het schriftelijk vastleggen van de katholieke doctrine en de bijbehorende uitleg. Dit culmineerde in eerste instantie in de documenten van het Eerste Vaticaans Concilie, de nieuwe wetgeving van de Roomse kerk van 1917, het Tweede Vaticaans Concilie en de nieuwe kerkwet van 1983. En tot slot natuurlijk een nieuwe catechismus.

Maar in de hele katholieke wereld blijven door de eeuwen heen een aantal zaken onwrikbaar en onaanraakbaar staan:

Lees verder

Marketing

In mijn log over Laudato si’ schrijf ik:

Het is een oproep en slimme propaganda om zieltjes te werven.

Een marketingactie dus. En dat is mij niet echt in dank afgenomen in die zin, dat er wat lacherig op werd gereageerd. Ongetwijfeld merendeels omdat het gaat over het klimaat. En daar mag je niet mee spotten.

Maar dat het Vaticaan aan slimme marketing doet, werd onlangs ook opgemerkt door een recensent van The Guardian : Pope Francis – Wake Up! Een muziekalbum met de stem van Paus Franciscus I.

Lees verder

Het sterkste bolwerk

Validissima semper Christianitatis propugnacula betekent zoveel als “Het christendom is altijd het sterkste bolwerk”. Het is de voortitel van een artikel van Paul SrodeckiZur Entstehung der Bollwerksrhetorik in Polen und Ungarn im Spätmittelalter und in der Frühen Neuzeit“. Het christendom als bolwerk tegen de islam, de Russische orthodoxie en alle vreemde culturen en hun legers.

Het concept van de antemurale Christianitatis – de voormuur (of buitenmuur) van het christendom – komt in de late middeleeuwen overal voor waar het Avondland-Latijnse cultuurgebied aan andere cultuurregionen grenst. Het christendom dat verdedigd moet worden.

Lees verder

Josip Strossmayer en de onfeilbaarheid

De ontwikkeling van de kerk in de 19e eeuw heeft in 1870 geleid tot de onfeilbaarheid van de paus (hier het lemma uit de katholieke encyclopedie). De onfeilbaarheid zelf is een complex onderwerp, misschien kom ik daar later nog eens op terug, nu even niet.

De onfeilbaarheid van de paus is de culminatie van het absolute leiderschap van de bisschop van Rome binnen de Rooms katholieke kerk. Een leiderschap dat niet evident was en een evolutie kende van iets van 19 eeuwen. Een absoluut leiderschap ook, dat een contrapunt vormt met de neergang van het absolutisme in de 19e eeuw.

De onfeilbaarheid is ook binnen de kerk niet zonder slag of stoot geaccepteerd en het heeft nogal wat discussie gekend voordat tijdens het eerste Vaticaans concilie uiteindelijk werd besloten tot de onfeilbaarheid. Lees verder