The War on Rome

Op 15 januari schreef ik hier een stukje over de toenemende vrijage tussen de VS en het Vaticaan.

Afgelopen week stond er een stuk in het online magazine AEON het stuk The War on Rome over bijna hetzelfde onderwerp. In dat artikel wordt de vraag gesteld:

For centuries, Americans saw the Catholic Church as a dangerous foreign enemy. Not any more. What changed?

Lees het stuk en trek je eigen conclusies.


Het is overduidelijk, dat de VS en het Vaticaan bij aanvang van de twintigste eeuw en in de tweede helft van die eeuw in hoge mate, een soort samenwerking zijn gaan voeren, geïntensiveerd in de strijd tegen het communisme. Die samenwerking is uiterst complex omdat de VS in essentie is ontstaan uit de op Rome bevochten vrijheid.

Vrijheid is een beladen woord maar het betekende een afscheid van de overheersing door Rome – door de paus. Weg van de katholieke doctrine en weg van de verplichting te gehoorzamen aan de geboden van Rome. Vrijheid is nooit individuele vrijheid geweest, dat werd het pas later.

Maar wat nu gebeurt is de de comeback van de paus, van de macht van het Vaticaan. Zoals ik eerder had laten zien, is er onomstotelijk intensief overleg. Het hier gerefereerde artikel laat zien dat het katholieke in de VS niet meer smerig is, sterker het is bijna bon-ton.

Die wijziging van visie bij zowel de VS als bij Rome op het begrip vrijheid wordt in het artikel mooi verwoord:

Americans no longer consider Catholicism to be a threat because the very idea of ‘freedom’ in the US has changed into something more compatible with the corporate approach to freedom that the Catholic Church has always insisted upon. The Catholic understanding of religious liberty and church-state relations has also changed, becoming more compatible with the US vision and the reality of religious pluralism.

Er ontstaat een nieuw keizerrijk waar het katholieke grote invloed heeft, wellicht zelfs het voor het zeggen gaat krijgen. Een soort theocratie. De reconstructie van de katholieke macht nadert zijn voltooiing met de acceptatie van de Rooms Katholieke macht door de VS. Ik schrijf in Niet Naar Santiago:

Op 6 juni gaat president Bush naar Europa voor de herdenking van de invasie in Normandië. Hij reist via Italië en gaat naar de paus.

Er is geen toeval.

Wat heeft de president van de Verenigde Staten bij de paus te zoeken? Hij is protestant. Wat is de paus nog in de moderne wereld? Religie een individuele beleving? Het lijkt toch weer steeds politieker te worden. Is Irak toch echt een tiende kruistocht? Er is contact tussen de paus en de president van de Verenigde Staten van Amerika en daar wordt niet over koetjes en kalfjes gesproken. Politici spreken niet over koetjes en kalfjes. One nation under God.
[…]
Katholiek is Universeel. Al sinds de dagen van Constantijn.
Met behulp van de sterkste wereldheerser.
Met behulp van Santiago Matamoros.

en als een Amerikaanse katholiek – die gerekend wordt onder de 25 leest invloedrijke evangelisten – roept dat

[he] doesn’t ‘believe in an America where the separation of church and state is absolute’.

en ook nog:

The idea that the Church should have ‘no influence or no involvement in the operation of the state’ is absolutely antithetical to the objectives and vision of our country’

Dan: maak uw borst maar nat.
Het nieuwe keizerrijk is nakend.

Geef een reactie