Bevolkingspolitiek en de Roomse Kerk

 

Dit stuk is geschreven met dank aan su, reageerder bij Sargasso, die in een reactie op een stuk van mij de link naar NSSM 200 gaf. In 2007, dat wel… zo lang duurt het soms.

In 1996 werd een boek gepubliceerd over het falen van de bevolkingspolitiek van de VS: The Life and Death of NSSM 200 (TLDN). Begin jaren 70 had Richard Nixon een studie uit laten voeren (NSSM staat voor National Security Study Memorandum) naar de gevolgen van de bevolkingsgroei. De gevolgen werden ingeschat als zeer serieus. In Hoofdstuk 1 zet Nixon de toon:

In 1830 there were one billion people on the planet earth. By 1930 there were two billion, and by 1960 there were three billion. Today the world population is three and one-half billion persons. [1]

En specifiek voor de VS:

This growth will produce serious challenges for our society.  I believe that many of our present social problems may be related to the fact that we have had only fifty years in which to accommodate the second hundred million Americans. In fact, since 1945 alone some 90 million babies have been born in this country. We have thus had to accomplish in a very few decades an adjustment to population growth which was once spread over centuries. And it now appears that we will have to provide for a third hundred million Americans in a period of just 30 years. […]

De invloed van de bevolkingsgroei, die Nixon vervolgens schildert, is niet positief. De groei wordt gezien als een bedreiging – ontwrichting – voor de samenleving en voor de veiligheid (van de VS). Veel van de problemen die zich vandaag de dag tonen – onrust, klimaatverandering, verplaatsingen van grote groepen mensen, lokale conflicten – werden rond 1970 al voorzien. Het rapport Limits to Growth van de Club van Rome uit 1972 moet ook gezien worden in de context van het groeiend bewustzijn van deze problematiek. Het is opmerkelijk dat Limits to Growth in 2008 nog steeds correct voorspelde op basis van het standaard scenario (business as usual).

Er was begin jaren 70 goede reden om na te denken over een globale bevolkingspolitiek en de Verenigde Staten heeft geprobeerd het voortouw te nemen. Er werd onderzoek gedaan en er werden rapporten gemaakt. Er werd gediscussieerd. Maar er gebeurde niets.

Wat beschreven wordt in hoofdstuk 6 van TLDN (een MUST-read) is het hoe en waarom van de sabotage door het Vaticaan van een haar onwelgevallige politiek. Een democratisch gekozen regering is daadwerkelijk gesaboteerd in de invoering van een bevolkingspolitiek, omdat het Vaticaan niet kon accepteren dat de autoriteit van de paus zou worden genegeerd en als gevolg daarvan zou worden verminderd. Dat is uiterst relevant, want het geeft aan hoe het Vaticaan in de wereld staat en dat zij haar geloofsleer van toepassing acht op de gehele wereldbevolking. Ook wordt duidelijk, dat het Vaticaan zichzelf en haar leer belangrijker vindt, dan de wereld als huis van de mensheid [2].

Het heeft te maken met het gegeven dat ze zichzelf ziet als de ENE, ONFEILBARE, WARE religie. Onfeilbaar en de ENE in het geloof en Onfeilbaar en de ENE in de zeden.

De houding van de Roomse kerk in wereldse zaken is altijd die geweest dat de kerk het recht had de wereldse machten (prinsen in haar terminologie) te vertellen hoe ze moesten handelen. En in de 19e eeuw, naar aanleiding van de veranderende wereld, werd dat nog eens opgeschreven in een reeks van documenten. De encycliek Quanta Cura (1864) en de bijbehorende Syllabus Errorum (1864) zijn vermeldenswaard. Niets maakt duidelijker, dat de kerk haar maatschappelijke positie, die zo duidelijk was vastgelegd in de Bul uit 1302  Unam Sanctam [3] van Bonifacius VIII, niet wenst op te geven. De kerkpolitiek is sindsdien altijd gericht geweest – en zal dat dus ook altijd zijn – op de verwezenlijking en handhaving van die machtspositie.

Ik geef hieronder voor de duidelijkheid enkele punten uit de Syllabus Errorum (de weergave uit TLDN [4]):

#19 The Church is [a] true, perfect, and entirely free association; she enjoys peculiar and perpetual rights conferred upon her by her Divine founder, and it neither belongs to the civil power to define what are these rights of the Church, nor the limits within which she may exercise them.

#20 The ecclesiastical power has a right to exercise its authority independent of the toleration or assent of the civil government.

#21 The Church has the power to define dogmatically the religion of the Catholic Church to be the only true religion.

#24 The Church has the power of employing force and (of exercising) direct and indirect temporal power.

#27 The ministers of the Holy Church and the Roman Pontiff should be allowed the free exercise of the charge and dominion which the Church claims over temporal interests.

#30 Neither the immunities of the Church nor ecclesiastical persons have their origin in civil law.

#40 The doctrine of the Catholic Church is agreeable to the well-being and interests of society.

#42 In legal conflicts between both powers (civil and ecclesiastical) the ecclesiastical law prevails.

#54 Kings and princes are not only not exempt from the jurisdiction of the Church but are subordinate to the Church in litigated questions of jurisdiction.

#57 Philosophical principles, moral science, and civil laws may and must be made to bend (declinari) to divine and ecclesiastical authority.

Niets van bovenstaande is ingetrokken of gewijzigd [6]. Uit bovenstaande mag blijken, dat de kerkpolitiek zich zal richten op de destructie van alles wat niet aan bovenstaande voldoet, zodra ze haar kans krijgt. Ze zal zeker handelen naar haar eigen doctrine en zedenleer – die de kerk dus boven andere wetten stelt – en zal de seculiere politieke werkelijkheid dwingen zich naar haar te buigen. De gang naar Canossa zal opnieuw moeten worden gemaakt.

Het Vaticaan is geen democratie.
Haar compromissen liggen niet in het midden.
Haar politiek en haar machtsspel zijn asymmetrisch.

Met betrekking tot de bevolkingspolitiek kreeg het Vaticaan reden en aanleiding: de voorgestelde bevolkingspolitiek bevatte een openheid en onderwijs in seksualiteit en een vrijheid van abortus en anticonceptie. Dat is zeer tegen de zedenleer van de kerk, die een sterk gezins- en voortplantingsgerichte politiek heeft, die tijdens het Tweede Vaticaans Concilie nog eens zeer expliciet werd opgeschreven in Gaudium et Spes [5], hetgeen door Paulus VI werd bevestigd in Humanae Vitae. Johannes Paulus II deed het gedurende zijn pausschap nog eens dwingender over in Evangelium Vitae:

[On]…the issue of population growth… It is therefore morally unacceptable to encourage, let alone impose, the use of methods such as contraception, sterilization and abortion in order to regulate births. The ways of solving the population problem are quite different. [#91].

In the proclamation of this Gospel, we must not fear hostility or unpopularity, and we must refuse any compromise or ambiguity which might conform us to the world’s way of thinking (cf. Rom 12:2). We must be in the world but not of the world (cf. Jn 15:19; 17:16)… [#82]

De laatste zin kan worden vertaald met : u bent geen deel van de samenleving waarin u leeft, als katholiek staat u daarbuiten en bent u alleen verantwoording aan God (de kerk en de paus dus) verschuldigd. U kunt zich verzetten tegen de wereldse wetten en u kunt geweld gebruiken om de wet van God af te dwingen (vgl #24 uit de Syllabus Errorum, vgl ook het Compendium of the Social Doctrine of the Church art. 399 en verder (2004)).

TLDN noteert verder over Evangelium Vitae:

According to Cardinal Joseph Ratzinger, head of the Congregation for the Doctrine of the Faith, the possibility of invoking papal infallibility, was discussed but had been rejected as unnecessary because, as it is, the Pope’s language on abortion invokes the full power of church doctrine, even if the word infallible is not there. This is true of all of the pope’s pronouncements, and for this reason, for the believer, all of the pope’s pronouncements are de facto accepted as infallible…

Hoofstuk 6 van TLDN laat dan verder zien, hoe het katholieke absolutisme, onfeilbaarheid, waarheid en autoriteit onverenigbaar zijn met het toestaan van de genoemde geboortebeperkende technieken. De katholieke kerk vermoedde teloorgang van haar autoriteit, indien men af zou wijken van de leer (hetgeen wel door Paulus VI is onderzocht) en op die manier werd het pad bewandeld van tegenstand.

[…] it became only too clear that the core of the problem was not the pill but the authority, continuity, and infallibility of the Church’s magisterium.

De bevolkingspolitiek werd getorpedeerd door het Vaticaan en in de doofpot gestopt. De vorming van het conservatieve huwelijk tussen de Roomse kerk en de Republikeinen nam definitief vorm aan met de goede verstandhouding tussen Reagan en Johannes Paulus II. Clinton probeerde nog een keer een bevolkingspolitiek van de grond te krijgen, maar ook hij faalde.

De kerk heeft een dikke vinger in de pap van de Verenigde Staten – TLDN laat dat duidelijk zien – en vrij zeker ook in die van de EU, denk aan de grondwet, waar de Roomse kerk wilde dat het christendom als bron van Europa in de preambule genoemd wilde hebben. Dat haalde het maar net niet.

De continuïteit van de kerkgeschiedenis toont zich. Wereldheersers hebben zich te voegen naar de Roomse kerk en niet andersom. De Franse revolutie is passé. Vijftig jaar na de vaststelling dat bevolkingspolitiek noodzakelijk is, is het de zedenleer van de Roomse kerk die overal de agenda bepaalt.

[…] we do not need population control, and any effort at safe sex is totally, utterly immoral from top to bottom

said the Rev James Reuter, the director of the National Office of Mass Media of the Roman Catholic Church of the Philippines in 1999.

De zedenfilosofie van de Roomse kerk beheerst de wereld.
En niet alleen voor de katholieken maar voor iedereen.

Ik citeer, een, sommigen zeggen het belangrijkste, resultaat van het Tweede Vaticaans Concilie Gaudium et Spes:

Daarom richt het Tweede Vaticaans Concilie, na zich dieper te hebben bezonnen op het mysterie van de Kerk, zich thans zonder aarzeling niet alleen tot de leden van de Kerk en tot alle christenen, maar tot alle mensen zonder onderscheid, en het wil hun duidelijk maken hoe het de aanwezigheid van de Kerk ziet in de wereld van onze tijd.

De wereld, die het Concilie op het oog heeft, is dus de wereld van alle mensen, de gehele mensengemeenschap met heel het complex van werkelijkheden, waarin zij leeft.

Met de komst van de moderne martelkamers (de oorlog in Irak), Guantanamo Bay en de strijd tegen islam, de proxyoorlogen in de Arabische wereld, de onrust overal in de islamitische wereld met aanslagen van onduidelijke herkomst, ontstaat bij mij het bange vermoeden dat het Vaticaan zijn invloed ook op andere gebieden doet gelden.

Ketters zijn er altijd en zijn overal.
En ketters zijn allen die niet katholiek zijn.
Het recht op gewetensbezwaar en het recht op verzet in het groot.

Wat voor schuld ligt er in het oorlogvoeren?

NB: een aardig gerelateerd artikel door Joke van Kampen stond in 1994 in de Groene Amsterdammer: De ongebroken macht van het Vaticaan. 22 jaar geleden maar nog steeds actueel. Andere tijden.


[1] Op het moment van schrijven, bijna vijftig jaar later en 17 jaar na de publicatie van The Life and Death of NSSM 200, leven er 7,3 miljard (scroll naar beneden) mensen op aarde en hoewel de groeisnelheid iets afneemt verdubbelt de wereldbevolking nog steeds elke 30-40 jaar. De inschatting is dat de groeisnelheid rond 2050 de nul nadert.

[2] Laudato ‘si lijkt daarop een uitzondering te gaan vormen maar ik twijfel daar aan. Ik kom daar later nog op terug in een vervolg.

[3] For when the Apostles say: ‘Behold, here are two swords’ [Lk 22:38] that is to say, in the Church, since the Apostles were speaking, the Lord did not reply that there were too many, but sufficient. Certainly the one who denies that the temporal sword is in the power of Peter has not listened well to the word of the Lord commanding: ‘Put up thy sword into thy scabbard’ [Mt 26:52]. Both, therefore, are in the power of the Church, that is to say, the spiritual and the material sword, but the former is to be administered for the Church but the latter by the Church; the former in the hands of the priest; the latter by the hands of kings and soldiers, but at the will and sufferance of the priest.

However, one sword ought to be subordinated to the other and temporal authority, subjected to spiritual power. For since the Apostle said: ‘There is no power except from God and the things that are, are ordained of God’ [Rom 13:1-2], but they would not be ordained if one sword were not subordinated to the other and if the inferior one, as it were, were not led upwards by the other.

[4] Merk op dat ze in de syllabus invers zijn weergegeven als fouten: dus bv #20 The Church has not the power of defining dogmatically that the religion of the Catholic Church is the only true religion.

[5] Hier het oorspronkelijke document van het Vaticaan. ‘Gaudium et Spes’ betekent ‘blijdschap en hoop’ de ondertitel is: De pastorale Constitutie over De Kerk in de wereld van onze tijd.

[6] De wettekst van de kerkwet is sinds de Syllabus Errorum twee keer volledig herzien (in 1917 en in 1983) en is natuurlijk aan interpretatie onderhevig maar bv canon 23 geeft veel ruimte, zo ook canon 98 §2. Soortgelijke artikelen zijn verspreid te vinden in de wettekst en er zijn vele opties om seculiere wetten te negeren. De Sociale doctrine van de Roomse kerk is explicieter met het recht op gewetensbezwaar en het recht op verzet.

4 gedachten over “Bevolkingspolitiek en de Roomse Kerk

  1. HansR Bericht auteur

    Vandaag las ik dat Paul Ehrlich, demograaf en bioloog, gaat spreken over biodiversiteit en bevolkingscijfers. Lees wat opmerkingen van hem en dan begrijp je waarom het bijzonder is dat hij voor het Vaticaan een lezing gaat houden.

    Blijkbaar verandert er iets.

  2. Pingback: The Dictator Pope – Een recensie | Niet Naar Santiago en Weer Terug

  3. Pingback: Over 'Agenda Europe' | Niet Naar Santiago en Weer Terug

  4. Pingback: Bestaat Vaticaanse globale politiek? | Niet Naar Santiago en Weer Terug

Geef een reactie